اجتماعی_ادبی

یکی  از عوامل تاثیر گذار بر دگرگونی های اجتماعی محیط فیزیکی است که انسانها در آن زندگی می کنند . این محیط می تواند شرایط آب و هوای باشد ( همچنان که یکی از دلایل وجود استبداد در ایران را کمبود آب ذکر کرده اند . ) یا محیط شهری با عشایری ( همان عصبیتی که ابن خلدون به آن اشاره می کند)

 از آغاز شکل گیری تجمعهای بزرگ شهری در قرن هیجدهم ، عقایدی که در مورد اثرات شهرها بر زندگی اجتماعی ابراز گردیده است  در دو قطب مختلف قرار گرفته اند. برخی شهرها را نماینده فضیلت متمدنانه ، منبع پویایی و خلاقیت فرهنگی می دانند .

عده ای دیگر شهرها را  مکانی می دانند  که در آن انسان از خصایص انسانی خود دور می شوند . که در آن جماعتهای  پرخاشگر و بی احساس جمع شده اند که درگیر مصائبی همچون بی اعتمادی ،فساد و جنایت هستند.

اما این دگرگونی اجتماعی به یک باره رخ نمی دهد . در کشورهای جهان سوم فرایند شهر نشینی از اوایل قرن بیستم آغاز شده است در این کشورها عموما یک یا چند شهر مورد هجوم مهاجران روستا نشین و شهرهای کوچک قرار می گیرند . آن هم به واسطه مناسبات تجاری یا سیاسی  است .

زیرا در کشور های توسعه نیافته  این امکان وجود ندارد که امکانات و فرصتها را در کل کشور ارائه دهند ؛ بنا بر این یک یا چند شهر به سرعت رشد کرده و حجم انبوهی از مهاجران را به خود اختصاص می دهد.

در کشور ما نیز تهران به واسطه مناسبات سیاسی و پایتخت بودنش مورد توجه مردم کل کشور قرار گرفت و این هجوم از ده 40 به شکل تصاعدی آغاز شد .

اما این مهاجران به واسطه محیط جدیدی که در آن قرار گرفته اند نیازمنند تحولی در سبک زندگییشان ایجاد کنند. این دگرگونی در ابتدا با یک شوک فرهنگی همراه است . به شکلی که آنها اعتماد به نفس خود را از دست داده  و مانند یک انسان گنگ و متحیر به زندگی و فرهنگ محیط جدید خود مینگرد. این گروهای مهاجر سعی می کنند در مناطقی ساکن شوند که گروه های قومیتی نزدیک به خودشان ساکن هستند آنها در ابتدا به شیوهای زندگی می کنند که به اصطلاح گفته می شود روستاییان شهری(urban villagers)

اولین درگیری که آنها با این سبک زندگی پیدا می کنند چگونگی زندگی در خانه های شهری و محله ها است.

این درگیری و تحول دو طیف از شهرنشینان را درگیر می کند .

با توجه به رشد جمعیت شهر و کمبود فضای شهری ,در محلهای قدیمی شکل معماری خانه ها تغییر می کند  زیرا معماری هدفش برطرف کردن نیازهای انسان است و این نیازها مرتبط با فرهنگ و شرایط زندگی انسان تغییر می کند ساخت خانه های با دیوارهای بلند و تبیعه  فضاهای جون اندرونی و میهمان خانه مطابق نیازهای بود که در زمان گذشته فرهنگ ما تعریف می کرد . اما اکنون  خانه ها بزرگ مجبور به فنا و تغییر شکل به آپارتمان هستند وفضاهای شهری نیز با از بین رفتن کوچه ها و خیابانهای باریک  و گذشتن اتوبانها و بلوارها از میان آنها باعث می شود خانواده ها و افراد جدیدی از این مناطق رفت و آمد کنند یا  ساکن ساختمان و محله شوند این رشد آنقدر سریع و گسترده است که مانع می شود ساکنین قدیمی محل نظارت و فشار خود را در جهت جذب افراد همگرای بافت محله خود انتخاب کنند . پس اولین اتفاقی که می افتد رشد ناهمگونی  جمعیت ساکن متراکم در محله و پناه بردن به روابط غیر شخصی و رسمی و عدم دخالت و توجه به کارهای یکدیگراست .

این تحولات هم  برای ساکنین سابق این محلات رخ می دهدهم برای مهاجران تازه به شهر آمده  .

این تغییرات حتی در نقشه داخلی  خانه نیز به وجود آمده است  . پدیده آشپزخانه( اپن) نمونه  بارز این تحولات است  در شکل معماری دهه 50 عموما آشپزخانه تنها به وسیله یک دریچه به اتاق آشپزخانه ارتباط داشت ؛ زیرا فرهنگ جاری آن زمان بین زن خانه و میهمانان غریبه فاصله ایجاد می کرد . اما اکنون چه بنابر علل فرهنگی و چه به دلیل کمبود فضا  این مدل معماری دارد عمومیت پیدا می کند که البته مقاومتهای هم  به همراه می آورد، مثل کشیدن پرده برمحدوده آشپزخانه اپن .

 در مجتمع های مسکونی مناطق مختلف شهری فرهنگ های متفاوتی  حاکم است . این بی توجهی به رفتار یکدیگر عموما در مناطق بالای شهر و مجتمع های گرانقیمت بیشتر مشاهده می شود تا مجتمع های مسکونی کارمندی و کارگری، زیرا این گروها برای برطرف کردن نیازهای ایمنی خود به همکاری و همیاری بیشتری از طرف یکدیگر نیازمند هستند .

اما صرف زندگی کردن در همین منازل نیز نیازمند درک مفاهیمی  جدیدی است که تا قبل از این نیازی به آنها نبوده است. مفاهیمی مانند رعایت حقوق شهروندی تسامح و تساهل درمواجهه با عقاید و فرهنگ های   مختلف رعایت حقوق دیگران و صرف نظر کردن از برخی از علایق و خواسته های که مزاحم مابقی ساکنین می شود .

اما زندگی در شهرهای بزرگ به این معنا نیست که افراد ساکن  آن آدمهای تنها و منزوی هستند بلکه این شیوه زندگی باعث تقویت خرده فرهنگ های گوناگون می شود . شما می توانید در شهر با توجه به علایق و عقایدتان جزئی از یک خرده فرهنگ را تشکیل دهید.  به عنوان مثال کسانی که به دنبال اجتماعات قومی هستند ممکن است  در شهر خود کمتربه دنبال فرهنگ وحتی ارتباط با  یکدیگر باشند تا وقتی که در یک شهر بزرگ با هم زندگی می کنند و یا یک هنرمند می تواند خود را عضوء یکی از خرده فرهنگ های روشنفکری هنری درآورد .امکانی که در روستا یا یک شهر کوچک برای او فراهم نمی شد.

در مجوع زندگی در شهرها شکل قالب زندگی در دنیای معاصر ما را تشکیل می دهد که نیازمند یارگیری و قبول یکسری شرایط مختص به خود می باشد . شهرها همکنون کانون تغییر و تحولات اجتماعی سیاسی می باشند و به قول یکی از جامعه شناسان سرنوشت بشرو جوامع  تنها در شهرها رقم می خورد.

شکارچی زنان خانه دار اصفهانی صبح روز شنبه 16 تیر بدار آویخته شد. شاید آخرین مصاحبه او را خوانده باشید ، در آن گفتگو او سعی کرده بود از مجوعه عواملی نام ببرد که در تبدیل او به یک جنایت کار نقش داشته اند. از عواملی همچون :

1-     عدم برخورداری از پایگاه اجتماعی مناسب( وجود فقر نسبی،تکدی گری پدر و..)

2-     نداشتن توانای در برقراری رابطه با جنس مخالف(زشت بودن ،بی کفایتی)

3-     مورد تحقیر قرار گرفتن از طرف جامعه زنان(سرخوردگی اجتماعی)

4-     تحت تاثیر قرار گرفتن از فیلمها و تصاویر مستهجل(فقر فرهنگی،اعتقادی)

همه این عوامل دست به دست هم دادند تا از او یک جنایتکار بسازند.عوامل بروز جنایت همیشه یک ریشه در درون جامعه دارد و یک ریشه در خصوصیات فردی.اینکه سهم هر کدام چقدر است، برمی گردد به دیدگاه نظری مکاتب مختلف جرم شناسی و همچنین زمان و مکان وقوع جرم . به عنوان مثال طبق نتایج به دست آمده در جوامع کوچک و بسته  آمار تجاوز به عنف و همجنسگرای بیشتر است از جوامع بزرگ تر وبازتر.

اما اصولا ارزیابی تجاوز جنسی با هر دقتی بسیار دشوار است ؛تنها اندکی از تجاوزات عملا به اطلاع پلیس می رسد و در آمار ها و گزارشات آورده می شود .رقم واقعی ممکن است تا پنج برابر آنچه آمار رسمی نشان می دهد باشد.

اکثریت زنانی که مورد تجاوز قرار می گیرند یا می خواهند این واقعه را از ذهن خود بیرون کنند و یا مایل به شرکت در آنچه که می تواند یک فرایند اهانت آمیز معاینه پزشکی بازجوی پلیس و رسیدگی در دادگاه باشد، نیستند .

با این تفاسیر هر جامعه ای برای برقراری رابطه بین دو جنس آداب و قوانین خاصی را وضع می کند در این  رابطه  در حماسه گیلگمش که یکی از کهن ترین متون بشری به جای مانده از تمدن باستانی بین النهرین است؛ آمده است  گیلگمش  برای رام کردن مرد وحشی دشت (انکیدو) از یکی از زنان معبد( ایشتر)استفاده می کنند که خود را وقف الهه عشق کرده اند.وجود این گونه مراکز در طول تاریخ در اکثر جوامع چه به شکل پنهان چه به شکل رسمی وجود داشته است.

اما متداول ترین  و مورد پسند ترین راه برقراری رابطه بین دو جنس در اکثر جوامع ازدواج است. جامعه با ایجاد این نهاد هم نیازهای افراد خود را بر طرف می کند و هم بقای جامعه و حفظ فرهنگ و هویت خود را تضمین کرده است.

اما امروزه در اکثر کشورهای جهان ، چه توسعه یافته چه در حال توسعه ، سن ازدواج با لا رفته است .در جامعه انگلستان افراد در حال حاضر جامعه سه سال دیرتر از آنچه در سال 1960 معمول بود ازدواج می کنند(گیدنز 1374،422)اینکه چه دلایلی موجب شده که بین بلوغ جسمی انسان و بلوغ اجتماعی اش فاصله بیافتد موضوع مورد بحث ما نیست ؛ بلکه قبول این واقعیت است که این فاصله زمانی در جامعه اکنون خود را تا حدود 10 سال به درازا کشانده است.

در این 10 سال جوانان ما باید برای ارضای نیازهای خود چه کار کنند ؟ این مسئله ایست که هنوز که هنوز است نه مسولان ما راه حل قابل قبولی ارائه کرده اند و نه عرف جامعه آنرا قبول دارد.

در همان اوایل انقلاب با بسته شدن مراکز فحشاء که تقریبا در اکثر  شهرهای ایران مکانهای را به خود اختصاص داده بود ؛ بحث بر سر چگونگی ارضای این نیازها در جامعه بین علما و صاحبان نظران مطرح شد اما به علت اجرایی نبودن بعضی از نظرات این مسئله فراموش شد و پرداختن به مسائل مهمتری همچون جنگ و سایر درگیریهای سیاسی باعث شد هچگونه راه حلی در این رابطه به اجرا در نیاید و تنها دستور موجود حفظ پاکدامنی و زهد تا زمان تشکیل خانواده بود .

چشم بستن و و ریاکاری و پنهان کردن واقعیت جاری جامعه به عنوان سیاستی فراگیر به اجرا در آمد ؛ اما هر از چندگاهی  با انتشار بعضی از آمار ها و گزارشاتی  در این رابطه جلوه های فاجع آمیز آن مشخص می شود.

این در حالیست که عوامل دیگری همچون:  بیکاری ،  تورم و مشکلاتی از این دست راه را برای رسیدن به ازدواج و تشکیل خانواده برای جوانان سخت تر کرده است.

در این میان آنان ناچار می شوند برای رفع نیازهایشان به دنبال راه های دیگری بگردند.

اکبر نمونه یکی از همین جوانان است که به علت فقر اقتصادی و به تبع آن فقر فرهنگی نتوانست راه درستی برای ارضای تمایلات جنسی خود پیدا کند ساختار جامعه ما متناسب با نیازهایش نیست و نتوانسته است برای نیازهای گوناگون جوانان دست به تاسیس نهاد یا مراکزی بزند.

اما این همه ماجرا نیست جدای از عوامل اجتماعی ؛ در مواجهه با مجرمان تجاوز به عنف آن چیزی که بیشتر مشاهده می شود لذت بردن از خوار کردن و انتقام گرفتن از طرف مقابل است .

در بررسی های به دست آمده در سایر کشورها صنعتی مشخص شده است علت و انگیزه اصلی بروز این جرم نه طغیان نیروی جنسی بلکه تلاش برای جبران ضعفها و عقده های شخصیتی همچون تحقیر ،بی دست و پای و ...است.

نتایج این بررسی ها در جامعه خود  مطمئنا در ست است اما باید دید چند درصد موارد ارتکاب شده در جامعه ما نیز که ساختاری کاملا متفاوت با آن جوامع دارد از این الگو پیروی می کنند.

این مطلب در روزنامه  چاپ نشد شاید به خاطر تابو بودن آن در جامعه ما باشد .               

به دنبال نیاز یا انتقام 

*مطلب چاپ شده کوتاه شده متن زیر کامل است.                                                                         

کنفسیوس می گوید: برای ادامه حکومت خود اگر برنامه کوتاه مدت دارید برنج بکارید اگر میان مدت دارید درخت و اگر برنامه 100 ساله دارید آدم تربیت کنید.

در همه کشورها ،در جهان امروز حتی کشورهای جهان سوم آموزش و پرورش به صورت یک حوزه عمده سرمایه گذاری در آمده است.

اما اختلافهای زیادی در شیوه اداره و برنامه ریزی نهادهای آموزشی وجود دارد . در گذشته در اکثر کشورها نهاد آموزشی و نهاد مذهبی در هم آمیخته بود؛ مسئولیت مدارس و معلمان را شخصیتهای مذهبی به عهده داشتند. با فرارسیدن مدرنیته و تخصصی شدن وظایف نهادها ، تفکیک بین آنها بیشتر و بیشتر شد وآموزش علم  نیز از سیطره مذاهب رها گردید. دیگر مربیان دانشجویان رشته های مختلف علوم علمای مذهبی نبودند و آموزش علوم خود دارای اصول و جایگاه مستقلی شد .

با جدا شدن حکومتها از نهاد مذهب تلاش برای به کنترل در آوردن نظام آموزش و پرورش از دست مقامات مذهبی بشتر شد؛  اما سازمانهای مذهبی تلاش می کنند که دست کم برخی از حقوق سنتی خود را در آموزش و پرورش حفظ کنند و بر این نهاد نظارت داشنه باشند.

در کشور ما نیز با ظهور نوسازی و تجدد اولین تغییر در نهاد آموزشی و پرورش به وجود آمد  با احداث دارالفنون و در ادامه آن در دوران پهلوی  نظام آموزش از نهاد مذهب جدا گردید.

این امر در همان دوران نیز اعتراضات عمدهای  را از طرف روحانیون بهمراه داشت.

بعد از انقلاب اسلامی ، حکومت با ایجاد انقلاب فرهنگی در دانشگاه ها تلاش کرد که دوباره تسلط خود را بر این نهاد افزایش دهد و فاصله به وجود آمده را کاهش دهد . در این راستا روزی را هم به نام روز حوزه و دانشگاه نامگذاری کردند.

اما مگردر دانشگاه ها چه اتفاقی  می افتد که اینقدر نگران کننده و حا ئز اهمیت است؟

نظام آموزش و پرورش ما بر اساس تفکیک جنسیتی از همان سال اول آموزش شروع می شود ؛ این تفکیک به نوعی در جامعه و حتی در درون خانواده ها و فامیل نیز وجود دارد. کودکان و نوجوانان ما در طول رشد وپرورش خود کمتر اتفاق می افتد  رابطه  بین دو جنس را تجربه کنند . این ارتباط همواره به عنوان عملی ممنوع  که هدفی  جزء تماس جنسی را تقیب نمی کند معرفی می شود . جوانان ما با این سابقه آموزشی و فرهنگی وارد دانشگاه می شوند. در محیط دانشگاه به واسطه حضور ناگهانی دو جنس در کنار هم  دانشجویان   باید سریع یاد بگیرند که چگونه در قالب یک رابطه سالم  درسی با جنس مخالف خود ارتباط برقرار کنند . رابطه ای  که تا کنون نه تجربه آن را داشته اند و نه در رابطه با آن آموزشی دیده اند با این وجود جوه علمی و محیط فرهنگی حاکم بر دانشگاه  این ظرفیت را بعد از مدت زمان کوتاهی  (عموما در طول یک ترم) برای آنها فراهم می آورد که درک کنند می توان با جنس مخالف خود صحبت کرد  همکاری کرد و حتی دوست شد اما بدون در نظر گرفتن خواستهای جنسیتی.

مطمئنا ظرفیت افراد در یادگیری و درک  شرایط یکسان نیست و ممکن است این شرایط موجب آسیبهای روحی و روانی برای دانشجویان شود که عمدتا در ماه های اولیه ورود به تحصیل بیشتر مشاهده می شود. اما اگر دانشجویان نتوانند در این محیط  این توانایی ارتباطی را یاد بگیرند چگونه می توانند در فردای زندگی اجتماعی خود در محیط کار و عرصه عمومی جامعه این کنش ارتباطی بین دو جنس را جدای از مسائل انحرافی  تجربه کنند. وجود انحرافات جنسی و فساد اخلاقی  در بین جوانان  وابسته به پدیده های کلان دیگری است نه وجود دانشگاه ؛اگر قرار بر این بود خانواده های دانشجویان که دلسوزتر و نگران تر ازهر کس دیگری نسبت به آینده فرزندان خود هستند اینقدر مشتاق فرستادن فرزندان خود به دانشگاه ها بر نمی آمدند.

اما تاثیر مهمتری که دانشگاه بر رشد شخصیتی و علمی دانشجویان می گذارد تقویت روحیه پرسشگری  و انتقادی آنهاست. دانشگاه محل برخورد افکار و فرهنگهای مختلف است . دانش آموزان تا قبل از ورود  به دانشگاه عموما در محیطهای آموزش دیده اند که از همگونی یکسانی  چه از لحاظ  طبقه ای ، قومیتی و فرهنگی بر خوردار بوده است .  اما در دانشگاه به واسطه حضور دانشجویان از شهرها و فرهنگهای مختلف آنها یاد می گیرند چطور به فرهنگهای یکدیگر احترام بگذارند  و دست از پیش داوری و تعصبات فکری بردارند و خود را  در معرض اندیشه های متفاوت و جدید قراردهند  . این امر باعث  روشنفکری و کنجکاوی  فکری آنها می شود . البته این اتفاق در دانشگاهای اتفاق می افتد که از حداقل استاندارهای آموزشی و خوابگاهی بر خوردار باشند. که متاسفانه در کشور ما از تعداد بالای برخوردار نیستند.

پس در مورد انحرافات اخلاقی  این دانشگاه نیست  که مقصر است بلکه نظام اجتماعی و تربیتی ماست که راه هر گونه ارتباط سالم بین دو جنس  را بسته و در این خصوص هیچ گونه آمادگی و آموزشی به جوانان نداده است.

در مورد پرورش روحیه آزاد اندیشی در دانشگاه ها که لازمه وجود این مراکز آموزشی است ؛فقط برای حکومتهای دیکتا توری است که تهدیدی محسوب می شود؛ دراین گونه حکومتها بستن دانشگاه ها  اخراج ، گزینش و  نظارت شدید بر فعالیتهای اساتید و دانشجویان امری عادی محسوب می شود . زیرا اولین انتقادات و اعتراضات بر علیه سیاستها و عملکردهای غلط  حکومت  از همین نهاد آموزشی بر می خیزد و به کل جامعه تسری می یابد. پس از این بابت نیز نباید نگرانی وجود داشته باشد مگر اینکه بعضی از آقایان به فکر ایجاد نظامی دیگر باشند!

دورکیم جامعه شناس شهیر فرانسوی اعتقاد دارد معنای زمان و مکان نیز از جامعه بر می خیزد.

انسانها مکان را از این جهت شناسایی و نام گذاری کردن که قلمرو و محدوده قبیله و گروه ها خاص انسانی  را مشخص کنند؛ و زمان و تقویم را یه این جهت نام گذاری کردن تا  وعده هایی که به یکدیگر می دهند مشخص کرده و مناسک و آیین خود را بر پا دارند.

با پیشرفت تمدن و به وجود آمدن تقویم های گوناگون انسانها برای روزهای سال خود نام هایی نهادند و آیینی برپاداشتند. در آن دوران روزهای گوناگونی بود که به نام خدایان و وقایع تاریخی هر جامعه ای نام گذاری می شد. این روزها ارتباط داشت به فرهنگ و مذهب هر قوم .در قرون معاصر اندک اندک روزهای سال به نام شخصیتها و مشاغل و نهادها نام گذاری شد و هدف از آن توجه به مفاهیم و اشخاصی بود که شاید در جامعه محجور مانده بودند و به قدر کافی از آنها تقدیر به عمل نیامده بود .در دوران پهلوی و به تبعییت ازجامعه جهانی روزهای سال باتغییراتی که درآن  زمان به علت مناسبتهای آن به وجود آمده بود در ایران نیز شکل گرفت ، مثلا روز مادر یا زن مصادف شد با تولد ملکه که هیچ سنخیتی با فرهنگ عمومی جامعه نداشت . بعد از انقلاب نیز روزهای بیشماری نام گذاری شد که همه بر گرفته از فرهنگ تشیع و اسلامی است ، روززن نیزبر همین مبنا با روز تولد حضرت فاطمه(س) مصادف شد .

اما باید اعتراف کرد که روزها ابتدا در جامعه جهانی نام گذاری می شوند و بعد با فرهنگ  دینی ما تطبیق داده می شوند. کمتر پیش می آید که ما پیشنهاد دهنده نامی باشیم مثلا نام گذاری سال گفتگوی تمدنها.

اما در این میان محققین فرهنگ آریایی مناسکی را معرفی می کنند که نشان دهنده این است که در دوران پیش از اسلام نیز ما شاهد برگزاری  و نام گذاری روزها و اشخاص بوده ایم مثل 29 فروردین  روز دوستی و عشق و یا اسفندگان روز زمین ،زن و مادر.

اما از تمام این روزها دو روز است که بیشترین واکنش اجتماعی را به همراه دارد.

روز مادر و روز معلم.این دو طیف به علت گستردگی ارتباطی که در سطح جامعه دارند، واکنش های بیشماری را بر می انگیزند.

در روز معلم و مادر است که گل فروشی ها گل بیشمار می فروشند و چهره مغازه ها و سطح شهر کمی تغییر می کند.

رسم است که در این روزهایی که نام گذاری می شوند از مقام مشاغل و شخصیتها سخن گفته می شود و از آنها تجلیل می شود.

اما بعضی از نگاه ها این امر را جهت پنهان کردن و سرپوش گذاشتن بر روی مطالبات آن قشر معرفی می کنند مثلا روز کارگر ، معلم و زن با جشن و پایکوبی برگزار می شود تا انگیزه آن قشر برای مبارزه  و مطالبه حقوق خود فراموش شود.  این انتقادی است که چپی ها از روز مادر و زن در جامعه سرمایه داری غربی می کنند.

اما به نظر می رسد که باید از لحاظ نوع واکنش عاطفی و اجتماعی نیز تفکیکی خاص بین روز مادر و روز زن قائل شد ، زیرا هر کدام از این نامها توقعات و نقشهای متفاوت و نزدیک به هم را ایفاء می کنند.

مادر واژه ای است مقدس که نماد و سمبل مهرورزی و عطوفت است. تجلیل از مقام و جایگاه پر فیض و محبت او مبحثی متفاوت از روز زن به عنوان جنسیتی که نیمی از جامعه انسانی را تشکیل می دهد،

 می طلبد.

تجلیل از مقام مادر و نهاد خانواده می تواند شامل یکسری آیین ها و مناسک متفاوتی باشد که یک زن به واسطه جنسیتش درگیر آن است. زنان خواسته ها و مطالباتی از بازار کار، نظام حقوقی و غیره دارند  اما مادران مقامی دارند جهت تجلیل و قدر دانی .

شاید بهتر باشد روز مادر حتی به فاصله یک روز جدا از روز زن قرار می گرفت.

 نکته دیگری که می توان به آن اشاره کرد اینست که روز مادر به واسطه واکنشی که در سطح جامعه به همراه خود می آورد به عنوان مثال : گرفتن هدیه و دیدار خانواده ها از مادران بهتر می بود که تعطیل اعلام می شد تا آیین های این روز راحتتر و کامل تر انجام می شد، با توجه به این که ما در کشورمان تعطیلات بیشماری داریم که در برگیرنده واکنش های اجتماعی خاصی نیستند.

]در خانه چه کسی حرف اول را می زند

  بنیان اصلی هر جامعه ای را خانواده تشکیل می دهد .

با وجود این مانند سایر جنبه های زندگی اجتماعی تفاوتهای زیادی در الگوی خانواده و چگونگی ارتباط اجزاء آن در میان فرهنگهای گوناگون وجود دارد.

مورگان مردم شناس مکتب تکامل گرایی در بیان نظریه خود در خصوص مراحل شکل گیری جوامع انسانی و تطور خانواده مراحل زیر را مشخص می کند.

1-     اختلالات آزاد بین دو جنس: این دوران را مربوط میداند به گروهای انسانی ابتدایی که روابط میان انسانها تعریف نشده و خارج از هر قاعده و قانونی بود.

2-     چند شوهری یا مادر سالاری:در این دوره زنان به عنوان نیروهای اعجاب برانگیز تولید مثل دارای قدرت و نفوذ بودن .فرزندان نسب خود را از مادر می گرفتن وشوهران مادر همگی از در تربیت فرزند نقش داشتند.

3-     چند همسری: با وارد شدن به زندگی یکجانشنی و کشاورزی و به وجود آمدن مفهوم مالکیت مردان قدرت را به دست گرفتن و برای اشاعه قدرت خود زنان را نیز به عنوان همسر به تملک خود در آوردن.

4-    

این روزها از سر بیکاری یا شاید توفیق الهی دوباره نوشتن در روزنامه را شروع کردم.

دفعات قبل  بیشتر به دنبال ژست روشنفکری آن بودم و از دیدن اسم خودم توی روزنامه سرشار لذت می شدم. اهل محل دوستها و فک و فامیل رو هم خبر می کردم.

اما الان قصد دارم جدی تر بنویسم.

حوزه کاریم را هم از نقد نویسی فیلم کتاب داستان جدا کرد و اجتماعی می نویسم.

ماشا الله مملکت وفور متخصص بیکاره توی این بلوا نیز منم کاری گیر نیاوردم که به تخصص من مربوط باشه .دیدم خدا یه خورده هنر نوشتن رو به من داده یه کم هم دانش یه ذره حساسیت به همه مسائلی که دوره برم میگذرد.

یه موقعی دوستی بهم میگفت اینکه تو هر چیزی رو تجزیه تحلیل می کنی خطر ناکه نابود

می شوی.

اما انگار به یه دردی خورد.

تا به بینیم  روزنامه ها تا کی چاپ می شوند.

در نوشتن مطالب همکاری کنید یعنی نظر بدهید. موضوع مطرح کنید. انتقاد کنید.

متشکرم